Zastanawiają mnie ostatnie zmiany w otoczeniu. w ludziach, w celach, w sposobie postrzegania świata. Jak łatwo zmieniać nagle zdanie o 180 stopni. Ja rozumiem, że ludzie szukają. Szczególnie ci w wielu zbliżonym do mojego. Ale żeby przewartościowywać większość dotychczasowych wyborów? Wydaje mi się być to dziwnym. Patrzę ostatnio na zjawisko wyboru szkół przez innych. Ok, ok. Dla większości jest za wcześnie, ale to jest ich problem do jasnej cholery. Nikt prócz nich samych nie odpowiada za fakt, iż łatwiej im było nie przejmować się tym. Bo 'jeszcze za wcześnie. Jeszcze mam czas'. Zbudzenie się ze stanu otumanienia łatwe i przyjemne nie jest. Ok. Standardowa procedura. Tylko czy nagła zmiana kierunku zainteresowań pod wpływem masy i czynników środowiskowych jest całkowicie normalna? Bo kto tak naprawdę pójdzie na rozszerzoną biologię i chemię nie mając porządnie wyuczonych podstaw i nie interesując się tym tak naprawdę? Byle dla pieniędzy w przyszłości, która wcale i tak pewna nie jest. A potem rośnie masa ludzi 'wypalonych' lub takich, którzy codziennie zadają sobie pytanie 'co ja tu do cholery robię?' Moim zdaniem poziom rozwoju kierunku kształtowania jakiegokolwiek uwarunkowania zawodowego i przyszłościowego u młodzieży nie istnieje. Zajęcia z doradztwa zawodowego? Nie śmieszcie mnie. Żałosnym jest jak niektórzy do tego wszystkiego podchodzą. Zero jakiejkolwiek własnej inicjatywy, chęci. Najlepiej jest im podać na talerzu tuż pod nos. Osobiście sama określona jestem niemalże od 3 lat. Zadziwiające zjawisko w moim otoczeniu. Ale ja przynajmniej wiem, że jestem podstawowo dobrze przygotowana do tego w co chcę iść, a kierunku wcale łatwego nie wybrałam. Poświęciłam na to dużo czasu, podczas gdy większość miała na podobne tematy 'wyjebane'. Śmieszy mnie nagłe, podobne do mojego podejście osób, które tak naprawdę zielonego pojęcia nie mają w co się pakują. Ale ok. To środowisko i tak za niedługo się posypie. Dlaczegóż? Powody powyżej. A my i tak nic w kierunku tego nie robimy bo i poco. Bezrobocie, problemy zawodowe, zadłużenia? 'Pfff... problemy dorosłych', jak słyszę z ust niektórych. Żałosne. Doprawdy żałosne.

Chyba zmienię główny cel prowadzenia tego bloga. Dlaczegóż? Ponieważ jak można zauważyć postów nie dodaję regularnie. Nigdy nie powstanie pełnych 365 dni. Nie jestem w stanie codziennie tu pisać. Mam inne, ważniejsze sprawy. Powinnam powoli zacząć wycofywać się z internetowego życia, jednakże potrafię przyznać, że póki co tego nie zrobię. Bo w zasadzie tylko tu jestem sobą. Tylko tu mogę w jakiś sposób się otworzyć. Prymitywne? Oczywiście. Jestem uzależniona? Być może. Jednakże w tym wypadku cieszę się że jestem jedną z wielu. W końcu internet jest dla ludzi. A ja póki co korzystam z niego rozsądnie. A to że jestem sobą, niemniej mi nie przeszkadza.
Podsumowując... skończyła się era tytułowania postów liczbą dni, opisywania mojej monotonii. Postaram się pisać tu bardziej do rzeczy i poruszać konkretne tematy. W końcu kogo tak naprawdę odchodzi moje życie prywatne? No właśnie...


Od jutra zaczynam poważne powtórki. Przez ostatnie dnie przygotowałam się do szkoły 'na co dzień'. Egzaminy coraz bliżej, a ja mam wrażenie że mi już wszytko jedno. Zadziwiające patrząc pod kątem moich ambicji. Wszytko to upadło po biologii...

4 dzień błogiego lenistwa w zasadzie. i mi dobrze. najchętniej bym wgl z łóżka nie wychodziła. tyle z chwili obecnej.

rodzinne, świąteczne śniadanko odhaczone z listy. jakbym wgl te święta obchodziła. kolejna tradycja. niech sobie ludzie chodzą grzecznie do kościoła ze święconkami, niech sobie składają nieszczere życzenia, niech wierzą w zmartwychwstanie postaci jedynie historycznej, niech po odegraniu całej tej szopki wrócą do normalnego stylu bycia, wyuczonych zachowań. ja się nie zamierzam w to bawić. mogę usiąść przy jednym stole z rodziną, tak jak to robię każdego tygodnia, ale nie widzę w obecnych dniach niczego szczególnego. od zwykła niedziela, poniedziałek. jestem u siebie, więc mogę robić co mi się żywnie podoba. nie tak jak ostatnimi laty, gdy wśród większej rodziny trzeba się 'zachowywać'. cóż mogę powiedzieć. tam dopiero hipokryzję widać jak na dłoni. ale nie ja jestem od oceniania 'starszych'. w końcu to nic złego, żeby zaraz po wyjściu z kościoła łamać większość przykazań ;3 takich to mamy prawdziwych katolików. dlatego nigdy nie mam zamiaru należeć do wspólnoty kościoła. wierzyć mogę sobie w co chcę. wolę w tej kwestii mam wolną, za co dziękuję swoim rodziców. a reszta nie przekona mnie niczym. ani wykładami, ani przymusem, ani zakazami. ale temat 'wiary' można poruszyć kiedy indziej. obecnie już tym rzygam.

zastanawia mnie po jaką cholerę ludzie kupują aparaty i wyposażenie do nich za kolosalne pieniądze, aby potem robić sobie zdjęcia 'z rączki'. żałosne. no ale cóż... wolna wola. wycofałam się z fotoblożka i jest ok. niech sobie ludzie dalej myślą, że są kimś bo mają lustrzankę i zdjęcia z nią w lustrze. a dobre zdjęcia potrafię zrobić i swoim aparatem. nawet komórka mi starczy. przydatnym jest mieć programy graficzne opanowane choć w małym stopniu ;3
najlepsze na fbl są 'polecane' i osoby, które naprawdę znają się na fotografii. no ale można mi odpowiedzieć, że niektórzy dopiero zaczynają się uczyć. tylko niech początków nie nazywają 'twórczością z górnej półki' bo sami się pogrążają.
+ lubię naturalne zdjęcia kilku osób, choćby i te z komórki. bo wyglądają tak że... ♥

chyba zaraz wrócę do oglądania. mam nowy tytuł anime. obecnie oglądam dwa na raz. Kurosjitsuji i Jigoku Shōj. lubię. denerwują mnie jedynie zapchane serwery, ale taki urok dni wolnych ;<


muszę z mamą podjechać do hurtowni tkanin. mam jeden pomysł. + zamówić kilka rzeczy na allegro.

fakt: mimo iż nauka zawsze jest moim priorytetem to uwielbiam wszystkie dni od niej wolne, a konkretnie dni wolne od szkoły, wszystkich ludzi, wrzasku podczas przerw, durnych docinek, pustych dziewczynek etc.
taaak, ja kocham takie dni jak dziś. cisza przerywana jedynie dźwiękami nut. i żadnego piskliwego głosu nad uchem. raj.

ostatni raz tak długo spałam chyba rok temu... przyjemnie. wreszcie czuję się wypoczęta. brakowało mi tego od dobrych kilku miesięcy. mimo iż zasnęłam po 3 nad ranem, to 12 godzin snu całkowicie mi wystarczyło. no i kawa do tego ♥ czuję, że stres związany ze wszystkim jest mi obecnie odległy. nie chcę myśleć o egzaminach, listach przyjętych do szkół, sprawdzianach których mam xyz po powrocie i całej tej beznadziejności ludzkiej znajdującej się w szkolnych murach. chcę leżeć w łóżku ze słuchawkami w uszach, ciepłym kubkiem herbaty i zamkniętymi oczami. nie widzieć nikogo, kto mi potrzebny nie jest. dlatego nie planuję obecnie żadnych wyjść, wyjazdów, spotkań. może prócz zdjęć. po prostu cierpię na przerost irytacji związanej z ludźmi i ich zachowaniami. niektórzy chyba nie zdają sobie sprawy z własnego zachowania, całkowicie nieadekwatnego do wieku czy też sytuacji. ale to przecież 'ludzie stąd'. czego ja niby oczekuję. to raczej ja jestem dziwna, jak na ich standardy. może i jestem odludkiem społecznym, ale nie przeszkadza mi to specjalnie. wolę być taka jak obecnie, niż być jedną 'stąd'. ale swoją drogą i tak cieszę się że wylądowałam tu, a nie np. w Ck u rodziny. Łódź też by mogła być, ale nie jej obrzeża, więc tamtejsza rodzina też odpada. A tu jest... w miarę. Boże, dajcie mi zamieszkać w Krk lub Poznaniu... Albo wszędzie, byle nie w tak małej mieścince gdzie wszyscy to dosłownie jedna wielka rodzina i każdy każdego zna >.< Zawsze preferowałam miasta. Brakowało by mi tylko miejsc do długich spacerów.

Co do spacerów... deszcz to cudowny twór natury. Wczoraj 3 godzinny wieczorno/nocny spacer po okolicy był wybawieniem. Uwielbiam wędrówki po polach z parasolką w strugach wiosennej ulewy. Mój pies również nie narzeka mimo iż wody nie cierpi. Ale o tym już tu kiedyś było.

Tymczasem szybsze odpisywanie osobom, jest lepsze niż późniejsze nadrabianie zaległości. A i nowe kontakty są miłą sprawą. Siedzę sobie na laście i na zmianę przeglądam zdjęcia do przeróbki, za którą się za chwilę zabiorę. Chwilowe wytchnienie przed maratonem z anime. Wczoraj w nocy znów do tego wróciłam.

nie wiem co ja zrobiłam z folderem zawierającym zdjęcia z tamtego dnia, ale za chiny nie mogę go znaleźć. kurw... mam ich tylko garstkę. muszę napisać do K. może ona je jeszcze posiada. tymczasem jeśli chodzi o zdjęcia, to mam jeden pomysł, trochę dziki ale w zarysie wygląda ciekawie. czekam tylko aż K. przejdzie przez 3 turę antybiotyków. choroba to nic miłego... no i jest cieplej, a to się liczy przy tego typu zdjęciach.

zaczynam doceniać swoją chudość. baardzo doceniać. nie wyobrażam sobie siebie + 10 kg. nigdy. lubię mój wzrost [176 cm]. zwiększony metabolizm to coś idealnego. i co z tego iż inni mi to wytykają. nie odchudzam się bo nie muszę. laj laj. wielbię większość genów po moim ojcu. na dietach bym nie wytrzymała, patrząc na moje zamiłowanie do słodyczy. a i tak nie jem nic, gdy dużo się uczę. doliczając do tego stres i szybką przemianę materii... tak. uwielbiam. wystające kości biodrowe i obojczykowe ♥ mój fetysz. tyle o moim 'odchudzaniu się' aby wyglądać jak anorektyczka. inną sprawą są tylko i wyłącznie liczby.

mój jakże zajebisty skarb wczoraj do mnie dotarł ! może potem opiszę co i jak, bo mało czasu obecnie.
cieszę się jak głupia. jest idealny ♥ i wreszcie mi scrobbluje na last'a, którego swoją drogą odświerzyłam.
mam nadzieję, że tym razem obejdzie się bez jakichkolwiek reklamacji, bo by mnie jasny szlag trafił.

komuś bardzo przyda się kulturalna krytyka, bo to wręcz żałosne w XXI wieku. no ale jak się chce żyć w średniowieczu... japierdolę. niektóre jego teksty po prostu mnie zabijają. teraz jest to całkowicie inna osoba, niż ta z którą miałam kiedyś styczność przez ponad 2 lata.

dużo ostatnimi czasy analizuję. chyba ta cała powaga odnośnie mojej przyszłości tak na mnie działa, choć zawsze miałam skłonności do zamykania się w ciemnym pokoju, leżenia na dywanie i gadania w myślach do samej siebie. lubię to. uspokaja. najwyżej coś tu potem opiszę, przy odrobinie czasu podczas świąt, których i tak nie obchodzę.