bilet chyba zamówię jutro. albo w ciągu najbliższych dni. pozostaje również dzień koncertu.
a podobno szczęścia nie można kupić...

nienawidzę ludzi. skoro tak się bawimy to proszę bardzo. inni i tak stracili już pojęcie jakiejkolwiek moralności. a ja i tak żyję tylko dla siebie, własnych pragnień i celów które chcę realizować.
jak to mówią... 'po trupach'. bo jesteśmy przecież istotami społecznymi. powodzenia. niektórzy zapewne obudzą się za późno. ich problem. żal mi osób liczących na jakiekolwiek zmiłowanie i dobroduszność w XXI wieku. wyimaginowany świat tworzony przez populistów i poetów. niektórym brakuje czasem wyjścia na ulicę i porządnego rozejrzenia się. nie żyjemy w utopii. ale co ja niby mogę wiedzieć...

przerwy spędzone konstruktywnie. jestem na połowie książki, a zaczęłam dziś.
'wszystkie świnie są równe, ale niektóre są równiejsze.'
ha ha, cóż za ironia.

chyba wyłączę telefon, bo to zaczyna robić się irytujące.

ludzie to podłe istoty. jestem podła. wiem.
w tym przepadku zachowuję się chamsko i arogancko. olewam tą osobę, co ona już to pewnie zdążyła zauważyć. z resztą... sama się przyznałam i powiedziałam jej to prosto w twarz. jedną z moich uciążliwych wad jest zbyt szybkie znudzenie. dlatego tak cenię sobie ludzi, którzy są ze mną od dawna i dla których jestem również ja.
zbytnia nachalność na dodatek całkowicie zmniejsza szanse bliższego 'dostania się' do mojej osoby. a ona jest nachalna, czego nie lubię. wiem, wiem. to moja wina. bo to ja stworzyłam początek tej znajomości, a teraz się odcinam. bla bla bla. jak zawsze. nie mam sił, aby poświęcać komuś uwagę 24/7. a ona chyba tego chce... najczęściej rozmawiam z kimś raz w tygodniu, długo. szczerze takie rozmowy są dla mnie bardziej wartościowe, niż pojedyncza, codzienna wymiana zdań. i osoby z którymi w taki sposób rozmawiam więcej dla mnie znaczą. oczywiście są ludzie z którymi komunikuję się częściej i absolutnie nie marudzę, jednak nie w tym przypadku. ehh... mogę być zła tylko na siebie. cała ta sytuacja jest iście irytująca. nie zawsze chce się przecież, aby ktoś na siłę zamieszczał cię w swoim życiorysie. a nazywanie jednostronnej komunikacji 'zażyłością' odrobinę mnie śmieszy. szczególnie gdy jak na dłoni wydać moje podejście. jestem podła. wiem.

trzymam kciuki za to żebyś też zdobył tytuł laureata no i za jeszcze jedną ważną dla Ciebie sprawę.
mniej przejmowania się i będzie jak w bajce ♥

siedzenie przed monitorem pół dnia wcale nie wpływa dobrze na stan mojej głowy. boli. boli mnie chyba z resztą wszytko. jestem dziwnie zmęczona. w nocy nie mogę spać. rano nie mogę się wybudzić... emocjonalnie jestem wrakiem. nie wiem jakim cudem przestawię się przez 2 dni. może po prostu w szkole wyizoluję się całkowicie ? muszę nad tym pomyśleć. tak... znów te pieprzone myśli.

tymczasem chyba odłączę wszystko i wsadzę nos w książki. nauka, nauka, nauka. i tak nie zasnę.

złość, żal i ból w jednym.
i tak nie jestem w stanie zmienić tych uczuć.

wszyscy ludzie tak naprawdę są tacy sami. zależy tylko jaką drogę w życiu obiorą i jaka ilość czynników na to wpłynie.
tacy sami. samotni.


braki w dostawie prądu wpływają kreatywnie na twórczość. pół dnia pisałam/kończyłam one shot'a [Reituki]. szkoda tylko, że w zeszycie. teraz przepisywanie tego na laptopa zajmie mi drugie pół roku [mam prawie cały zeszyt 96 kartek ! ładny mi ONE SHOT >.<]
i jeszcze niby mi scena seksu została. kij. nie piszę. wyżyłam się ostatnio w Aoi x Reita. starczy.

z braku większego zaangażowania w życie internetowe idę się uczyć. mam tego trochę. a i tak już długo siedziałam nad angielskim i wyższymi kwasami karboksylowymi.
i jeszcze ta biologia na III etap olimpiady... ja wprost kocham genetykę i ewolucję >.<

niech w końcu zaktualizują informacje o rekrutacji do szkół, bo to zaczyna być irytujące.
nie podoba mi się wiadomość, że tam gdzie chcę iść prócz rozszerzonej biol i chem jest jeszcze fiz. bardzo mi się nie podoba... zobaczymy jak to będzie w tym roku.

bardzo dziękuję Ci Hime za wczorajszą noc ♥
jesteś cudowna, laj laj laj ♥ mało kto potrafi mnie wprowadzić w tak dobry humor.
+ nie ma to jak napieprzanie się z pięknych członków tG.
'Aj srałem baj womit' --> Reita and his engrish ♥

powrót do akwareli ♥
miałam dziś wieczorem ogromną ochotę zrobić coś konstruktywnego... dlaczego by więc nie pomalować ?
dawno nie mieszałam farb. chyba z rok, a nawet dłużej. zwykle wystarczały mi kredki akwarelowe i ołówki. nie tym razem.
mam braki. z czasem zapomina się jak odpowiednio dobrać rodzaj cieniowania, kształt postaci... przypomnę sobie. przestudiuję na nowo jedną z książek, by gdy wróci szkoła i brak czasu, znów zapomnieć.

~ moje jakże cudowne śniadanie o godzinie 12.
tyle w temacie 'zjem tylko kisiel, bo mi niedobrze'.
J. i jej 'masz kupony, nie daj się prosić.' przeważyły.

miałam wstać wcześnie. nie wstałam. obudziłam się po 10 i leżałam w głuchej ciszy do 12. dziwne. nawet muzyki nie włączyłam. myśli w pewnych momentach mogą zrobić z człowieka bezużyteczny przedmiot. za dużo myślałam/myślę. wczoraj wieczorem, dziś... zebrało mi się na analizowanie to mam. proszę bardzo. jak na zawołanie powracający stan. oglądając 'Miseinen' [RCE live] ryczałam jak głupia. przy czytaniu tekstu wcale nie było lepiej. swoją drogą mogłabym go wypisać na ścianie, zaraz obok istniejących już słów z UNTITLED, PLEDGE i Guren. cały dzisiejszy dzień mam zmarnowany. chodzę jak własny cień. rozmowa ze mną w takim stanie graniczy z cudem. i tak nikt nie próbuje... nie użalam się. choć może właśnie to robię. nie wiem. gubię się. konkretniej to pogubiłam się już dawno... przywracanie wspomnień to stały, praktykowany przeze mnie sposób na zadanie sobie bólu. analizowanie, odtwarzanie ruchu warg, dłoni, palców między własnymi palcami...  boli. boli gdy wiem, że to już nie powróci. to nie ma prawa powrócić... blizny pozostaną. blizny się nie goją... jej zapach tak ulotny... niemożliwym jest jak bardzo uwielbiam zielone oczy. przecież ja nienawidzę zieleni. ale ona miała zielone oczy. ma zielone oczy. oczy, które matowieją z dnia na dzień... a ja nic nie potrafię zrobić, aby jej pomóc, aby zapobiec... mogę co najwyżej przysporzyć nowych problemów. żal mi samej siebie. za to co czuję. za własne słabości...
i tak pewnie jeszcze długo zostanę w tym samym miejscu, nie robiąc postępu. nie dopuszczając nikogo... bo przecież ja uwielbiam sposób w jaki moje serce staje. jak brakuje mi tchu... żałosne. głupia, żałosna, stała w uczuciach idiotka. tak, idealny opis mojej osoby.

'the Runaways: Prawdziwa Historia'.